Belastingrecht
De resultaten van augustus 2025
Waardering ChatGPT 5
Waardering Claude
Waardering Gemini
Waardering Deepseek
Waardering Qwen
Waardering Perplexity
Casus
Hoe ruim is het normvereiste bij toepassing van de Principal Purpose Test (PPT)? Waar wordt dit op gebaseerd? Het antwoord is bedoeld voor juristen.
![]()
Het antwoord van ChatGPT 5
Ik zal het technisch-juridisch uiteenzetten, met focus op de reikwijdte van het normvereiste bij de Principal Purpose Test (PPT) in verdragscontext en de bronnen waarop dit is gebaseerd.
Kader van de PPT
De Principal Purpose Test is geïntroduceerd in art. 29, lid 9, OESO-Modelverdrag (2017) en in multilateraal verdragsverband via het Multilateral Instrument (MLI, art. 7).
De kernformulering luidt (vrije vertaling):
“Een verdragsvoordeel wordt geweigerd indien, gelet op alle relevante feiten en omstandigheden, redelijkerwijs kan worden geconcludeerd dat het verkrijgen van dat voordeel één van de voornaamste doeleinden (one of the principal purposes) was van een constructie of transactie, tenzij wordt vastgesteld dat het toekennen van dat voordeel in overeenstemming is met het voorwerp en doel van de relevante verdragsbepalingen.”
Ruim karakter van het normvereiste
Het normvereiste is ruim op drie niveaus:
- Subjectief doelcriterium
Het gaat niet om het enige of doorslaggevende doel, maar om “één van de voornaamste doeleinden” (one of the principal purposes).
Dit maakt de toets ruimer dan veel klassieke antimisbruikbepalingen (zoals “hoofdreden”-tests).
Een belastingvoordeel hoeft slechts wezenlijk te hebben meegewogen in de beslissing.
- Brede feitelijke toetsing
De beoordeling vindt plaats “gelet op alle relevante feiten en omstandigheden” → geeft beoordelingsruimte voor de autoriteit of rechter om indirect bewijs, context en motieven te wegen.
Geen limitatieve opsomming van relevante feiten; ook gedragsindicaties en economisch resultaat tellen mee.
- Tweedelig normkader
Zelfs bij vaststelling van een voornaamste doel tot belastingvoordeel, kan dit nog worden “gered” als het voordeel in lijn is met het object and purpose van de verdragsbepalingen.
Dit tweede deel introduceert een teleologische toets op basis van verdragssystematiek.
Bronnen die het ruime karakter bevestigen
OESO Commentary (2017), art. 29, par. 170–177
→ Benadrukt dat “one of the principal purposes” geen absolute overheersing vergt; ook gemengde motieven vallen binnen bereik.
→ Geeft voorbeelden waarin zelfs reële zakelijke overwegingen aanwezig zijn, maar het belastingdoel toch voldoende zwaar weegt om de PPT te activeren.
MLI Explanatory Statement, par. 87–91
→ Verduidelijkt dat PPT een general anti-abuse rule (GAAR) is met brede strekking, mede bedoeld om gevallen te vangen die niet onder specifieke antimisbruikbepalingen vallen.
Internationale jurisprudentie
→ Hoewel nog beperkt, bevestigen uitspraken zoals Canada v. Alta Energy Luxembourg S.A.R.L. (Supreme Court of Canada, 2021) dat de PPT-achtige GAAR-criteria breed kunnen worden toegepast, mits voldoende bewijs voor het subjectieve motief.
→ Nederlandse context: PPT nog beperkt uitgelegd in rechtspraak, maar vergelijkbare ruime benadering te zien bij de uitleg van fraus legis en ATAD1-GAAR (HR 21 april 2017, ECLI:NL:HR:2017:635).
Conclusie voor juristen
Het normvereiste van de PPT is aanmerkelijk ruimer dan bij klassieke antimisbruikbepalingen, omdat:
- niet het enige of doorslaggevende doel vereist is, maar slechts één van de voornaamste doelen;
- de beoordeling plaatsvindt op basis van alle feiten en omstandigheden;
- ook reële zakelijke motieven niet automatisch uitsluiten dat de PPT wordt toegepast, zolang het belastingvoordeel een wezenlijke drijfveer was.
De begrenzing zit primair in de tweede stap: is het voordeel toch in lijn met het doel en de strekking van de verdragsbepalingen, dan mag het alsnog worden verleend.
Als je wilt, kan ik hier ook een schema maken met de toetsingsstappen van de PPT inclusief voorbeelden uit de OESO-commentaren en relevante internationale casuïstiek. Dat maakt het voor processtukken en adviezen overzichtelijk.
Het antwoord van Claude
De normvereiste van de Principal Purpose Test (PPT) uit artikel 7 van het MLI (Multilateral Convention to Implement Tax Treaty Related Measures to Prevent Base Erosion and Profit Shifting) en vergelijkbare bepalingen in bilaterale verdragen is bewust ruim geformuleerd en laat aanzienlijke interpretatieruimte.
Formulering van de norm
De PPT-regel stelt dat verdragsvoordelen worden geweigerd indien “having regard to all the relevant facts and circumstances, it is reasonable to conclude that obtaining that benefit was one of the principal purposes of any arrangement or transaction.” De norm bevat dus twee cruciale elementen:
- Een objectieve test (“reasonable to conclude”)
- Een kwalitatieve drempel (“one of the principal purposes”)
Ruimte van de normvereiste
De normvereiste is opzettelijk breed gehouden om verschillende redenen:
Feitelijke beoordeling: De regel vereist een holistische beoordeling van “all relevant facts and circumstances”, waardoor geen limitatieve lijst van criteria geldt. Dit geeft belastingdiensten en rechters flexibiliteit om elk geval op zijn eigen merites te beoordelen.
Principal purpose-drempel: Het verkrijgen van verdragsvoordelen hoeft niet het enige of zelfs het hoofddoel te zijn – het volstaat dat het “één van de hoofddoelen” is. Dit is een lagere drempel dan tests die vereisen dat belastingbesparing het dominante motief is.
Reasonable conclusion-standaard: De objectieve “redelijkheids”standaard is minder streng dan een “preponderance of evidence” of “beyond reasonable doubt” test, maar wel strikter dan een louter subjectieve beoordeling.
Juridische grondslag
Deze brede formulering is gebaseerd op:
OESO-commentaar: Het commentaar bij Actie 6 van het BEPS-project benadrukt dat de PPT flexibel moet zijn om te kunnen anticiperen op nieuwe vormen van verdragsmisbruik. Rigide regels zouden te gemakkelijk te omzeilen zijn.
Internationale consensus: De PPT vertegenwoordigt een compromis tussen landen die voorstander waren van meer specifieke anti-misbruikregels (zoals limitation-on-benefits clausules) en landen die de voorkeur gaven aan algemene anti-misbruikregels.
Jurisprudentie: Hoewel PPT-jurisprudentie nog beperkt is, bouwen de bepalingen voort op bestaande rechtspraak over substance-over-form doctrines en beneficial ownership concepten.
Praktische implicaties
Deze ruime normstelling betekent dat:
- Veel hangt af van de specifieke feiten en omstandigheden van elk geval
- Belastingplichtigen moeten robuuste business rationales kunnen aantonen
- Tax planning structuren met beperkte commerciële substantie verhoogd risico lopen
- Rechtszekerheid vooraf beperkt is, wat vaak tot onderhandelingen met belastingdiensten leidt
De bewuste ruimte in de PPT-norm weerspiegelt dus de internationale consensus dat effectieve bestrijding van verdragsmisbruik flexibele, case-by-case beoordeling vereist, ten koste van vooraf vaststaande rechtszekerheid.
![]()
Het antwoord van Gemini
Het normvereiste bij de toepassing van de Principal Purpose Test (PPT) is relatief ruim geformuleerd. Het is een open norm die de bevoegde autoriteiten een grote mate van beoordelingsvrijheid geeft om verdragsvoordelen te ontzeggen.
Grondslag en toepassing
De PPT, zoals opgenomen in artikel 29 van het OESO-modelverdrag en geïmplementeerd via het Multilateraal Instrument (MLI), stelt dat een verdragsvoordeel niet wordt verleend als het redelijkerwijs kan worden geconcludeerd dat het verkrijgen van dat voordeel een van de voornaamste doeleinden (“one of the principal purposes”) was van een transactie of constructie.
De breedte van de norm wordt gebaseerd op de volgende elementen:
- De tekst van de bepaling: De formulering “een van de voornaamste doeleinden” is de kern van de ruime opvatting. Het is niet vereist dat het verkrijgen van een belastingvoordeel het enige of doorslaggevende doel was. De aanwezigheid van legitieme, niet-fiscale doeleinden sluit de toepassing van de PPT niet per definitie uit. Het is voldoende dat belastingbesparing een significant, meewegend motief was.
- De OESO-toelichting (Commentary): De OESO-commentaar op artikel 29 van het OESO-modelverdrag bevestigt de ruime reikwijdte van de PPT. De toelichting benadrukt dat de bepaling bedoeld is als een effectieve, algemene anti-misbruikregel. Er is een holistische beoordeling van alle relevante feiten en omstandigheden vereist, inclusief de aard van de activiteiten, de economische realiteit en de context van de structuur of transactie.
- Jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ EU): Hoewel de PPT een OESO-instrument is, is de achterliggende gedachte van het tegengaan van misbruik ook sterk verankerd in het EU-recht. Jurisprudentie van het HvJ EU, zoals de arresten in de Deense Beneficial Ownership-zaken, laat zien dat het misbruikbegrip een objectieve en een subjectieve component kent. De subjectieve component (“hoofddoel”) is hierbij een sleutelbegrip en wordt op een vergelijkbaar ruime manier geïnterpreteerd. Het HvJ EU heeft geoordeeld dat er sprake is van misbruik als een rechtshandeling (of een reeks van rechtshandelingen) is verricht met als hoofddoel het verkrijgen van een fiscaal voordeel, en het kunstmatige karakter van deze rechtshandelingen daarvan getuigt.
- Uitzondering (Safe Harbour): De PPT bevat een belangrijke uitzondering, ook wel het “normvereiste” in engere zin genoemd. De PPT is niet van toepassing als wordt aangetoond dat het verlenen van het voordeel in overeenstemming is met de doel en strekking van de relevante bepalingen van het belastingverdrag. De bewijslast hiervoor ligt bij de belastingplichtige. Dit betekent dat zelfs als er een belastingbesparend doel is, de voordelen alsnog kunnen worden verkregen indien de transactie of structuur in overeenstemming is met de “geest en doel” van het verdrag. Dit tegenbewijsmechanisme geeft weliswaar rechtszekerheid, maar de invulling van “geest en doel” is op zichzelf een open norm die verdere interpretatie vereist.
Samenvattend is het normvereiste van de PPT ruim. Het is een generieke anti-misbruikbepaling die flexibel genoeg is om in te spelen op nieuwe vormen van belastingontwijking. De open norm van “een van de voornaamste doeleinden” is gebaseerd op de tekst en toelichting van de OESO en wordt ondersteund door de bredere jurisprudentie van het HvJ EU op het gebied van misbruik van recht.
Het antwoord van Deepseek
De ruimte van het normvereiste bij de Principal Purpose Test (PPT) in fiscaal verdragsrecht
De Principal Purpose Test (PPT) is een anti-misbruikbepaling die is opgenomen in artikel 29(9) van het OESO-Modelverdrag (2017) en veel bilaterale belastingverdragen (o.a. op basis van het BEPS-raamwerk, Actie 6). De PPT moet voorkomen dat belastingvoordelen worden misbruikt door transacties of structuren waarvan de hoofddoelstelling belastingontwijking is.
Reikwijdte van het normvereiste
De PPT stelt:
“Notwithstanding the other provisions of this Convention, a benefit under this Convention shall not be granted if it is reasonable to conclude that obtaining that benefit was one of the principal purposes of any arrangement or transaction.”
Het normvereiste (“reasonable to conclude”) geeft een ruime beoordelingsvrijheid aan belastingautoriteiten en rechters. Dit betekent:
- Geen strikt bewijs vereist, maar een redelijke motivering op basis van objectieve feiten en omstandigheden.
- Geen absolute zekerheid nodig dat belastingontwijking het enige of belangrijkste doel was – het volstaat dat het een hoofddoel (niet noodzakelijk het primaire doel) was.
- Holistische beoordeling: Alle relevante feiten en omstandigheden moeten worden meegewogen (o.a. bedrijfseconomische rationaliteit, timing, juridische structuur).
Juridische basis voor deze ruimte
De interpretatie van de PPT is gebaseerd op:
- OESO Commentaar op het Modelverdrag (2017, par. 154-160)
Benadrukt dat de PPT een brede, op feiten gebaseerde toets inhoudt.
Er is geen strikte hiërarchie in doeleinden nodig; belastingvoordeel hoeft niet het enige hoofddoel te zijn.
- BEPS-raamwerk (Actie 6, par. 34-36)
De PPT moet effectief zijn tegen “treaty shopping” en andere vormen van verdragsmisbruik.
Een te nauwe interpretatie zou de anti-misbruikwerking ondermijnen.
- Rechtspraak (nationaal en internationaal)
Bijv. Nederlandse Hoge Raad (HR 5-7-2019, ECLI:NL:HR:2019:1066): Bij PPT-achtige bepalingen wordt een ruime feitelijke beoordeling gehanteerd.
Canadese case Canada v. Alta Energy Luxembourg (2021 SCC 49): De PPT vereist een flexibele, op intentie gerichte analyse.
Praktische implicaties voor juristen
- Feitenintensieve beoordeling: Belastingdienst/rechter moet documentatie en motieven van de belastingplichtige onderzoeken.
- Verschuiving van bewijslast: Eenmaal een redelijk vermoeden van misbruik is gevestigd, moet de belastingplichtige aantonen dat belastingvoordeel geen hoofddoel was.
- Geen formele safe harbours: Zelfs als een transactie commercieel gerechtvaardigd is, kan belastingmotief alsnog een hoofddoel zijn.
Grenzen aan de ruimte
- Geen willekeur: De conclusie moet objectief redelijk zijn (geen louter vermoeden).
- Proportionaliteit: De PPT mag niet leiden tot een excessieve beperking van legitieme verdragsvoordelen (zie OESO Commentaar, par. 160).
Conclusie
Het normvereiste bij de PPT is ruim, maar niet onbegrensd:
- “Reasonable to conclude” vereist een feitengebonden, holistische afweging.
- Belastingvoordeel als hoofddoel (niet per se enige of primaire doel) volstaat.
- Jurisprudentie en OESO-richtlijnen ondersteunen een effectieve, maar niet willekeurige toepassing.
Bronnen:
- OESO Modelverdrag 2017 (art. 29(9)) + Commentaar (par. 154-160)
- BEPS Actie 6 Rapport (2015)
- HR 5-7-2019, ECLI:NL:HR:2019:1066
- Canadese Supreme Court Alta Energy (2021 SCC 49)
Dit antwoord biedt juristen een dogmatisch onderbouwde analyse van de PPT-ruimte, relevant voor verdragsinterpretatie en fiscale geschilvoering.
Het antwoord van Qwen
Het normvereiste bij toepassing van de Principal Purpose Test (PPT), zoals opgenomen in artikel 7, lid 1, van het Multilateral Instrument (MLI) en in nationale wetgeving via de ATAD 2-wetgeving (Anti-Tax Avoidance Directive), is relatief ruim, maar niet volledig objectief of automatisch. De toets is normatief en contextgevoelig, wat betekent dat er een beoordeling op redelijkheid en doelmatigheid wordt gevraagd, gebaseerd op de feiten en omstandigheden van het geval.
Kern van de Principal Purpose Test (PPT)
De PPT is opgenomen in artikel 7, lid 1, MLI (geïmplementeerd in Nederland via de Wet vereenvoudiging en aanpassing belastingwetgeving 2021 en de ATAD 2-richtlijn) en luidt in wezen:
“Een belastingvoordeel wordt niet verleend indien het redelijkerwijs kan worden aangenomen dat een van de voornaamste doeleinden (principal purposes) van de constructie of transactie het verkrijgen van dat belastingvoordeel is, tenzij de verlening van het voordeel in overeenstemming is met de doelstelling en economische inhoud van de betrokken bepaling(en).”
Deze formulering combineert een subjectieve toets (intentie/doel) met een normatieve afweging (redelijkheid, doel van de regel, economische realiteit).
Hoe ruim is het normvereiste?
Het normvereiste – de mate waarin de rechter of belastingdienst een waarderende beoordeling mag of moet uitvoeren – is ruim, maar gecontroleerd. Dat blijkt uit:
Formulering: “redelijkerwijs kan worden aangenomen” (reasonably be regarded as)
- Dit is een objectiverende clausule, die niet vereist dat het belastingvoordeel het enige of zelfs het belangrijkste doel is, maar wel dat het één van de voornaamste doeleinden is.
- De toets is niet puur subjectief (wat was de intentie?), maar ook niet volledig objectief (is er een belastingvoordeel?).
- Er is sprake van een redelijkheidsnorm: zou een redelijk handelend economisch agent deze constructie gebruiken zonder belastingmotive?
- Zie: OECD, Action 6 Report (BEPS, 2015), par. 4.3.1 – waarin wordt benadrukt dat de toets “fact-intensive” is en afhangt van de omstandigheden.
Dubbele ontsnappingsmogelijkheid: de “exception clause”
De PPT bevat een terugtrekclausule (exception):
“…tenzij de verlening van het voordeel in overeenstemming is met de doelstelling en economische inhoud van de betrokken bepaling(en).”
Dit betekent dat, zelfs als een van de voornaamste doeleinden belastingminimalisatie is, het voordeel toch kan worden verleend als:
- De constructie economische substantie heeft;
- De transactie in lijn is met de doelstelling van de DBO-bepaling (bijv. voorkomen van dubbele belasting, niet voorkomen van enige belasting);
- Er legitieme zakelijke motieven zijn die de constructie rechtvaardigen.
Deze clausule introduceert een sterk normatief element: de rechter of inspectie moet afwegen of de verlening van het voordeel “redelijk” is in het licht van de regelgeving.
Jurisprudentie en richtlijnen: hoe ruim wordt de PPT gehanteerd?
Nederlandse jurisprudentie (nog beperkt, maar in ontwikkeling)
Tot op heden is er weinig rechtspraak over de PPT in Nederland, maar de tendens in soortgelijke anti-ontduikingsregelingen (zoals de GAAR in art. 10a WIB 2001) wijst op een ruime, maar gecontroleerde normtoets.
- HR 25 januari 2019, LJN: BR2657 (Coca-Cola):
Hoewel over de GAAR, benadrukt de Hoge Raad dat de toets “fact-intensive” is en dat de economische realiteit en redelijkheid centraal staan. De rechter moet kijken naar de geheel van de omstandigheden.
- HR 13 december 2019, LJN: BS1726 (Danone):
Bevestigt dat een belastingvoordeel niet automatisch wordt ontzegd bij belastingmotive, maar dat er een afweging moet plaatsvinden tussen belastingplanning en legitieme zakelijke motieven.
Deze lijn past bij de ruime, maar niet onbeperkte toepassing van de PPT.
OECD Guidelines (Commentary on Article 7 MLI)
In het Commentary on the MLI (2022 update), par. 7.1.3 en 7.1.4, stelt de OECD:
“The PPT is not intended to deny treaty benefits in cases where the structure or arrangement is consistent with the policy and substance of the provision.”
Dit bevestigt dat de toets niet mechanisch is, maar normatief en contextueel. De inspectie of rechter moet dus niet alleen kijken naar het doel, maar ook afwegen of de constructie past binnen de doelstelling van de DBO.
Praktische toepassing: hoe ruim is de toets in de praktijk?
| Intentie | Niet voldoende dat belastingvoordeel een doel is; moetéén van de voornaamste doeleindenzijn. |
| Economische substantie | Belangrijk: is er eenreële economische activiteitof is het een “letterbox company”? |
| Zakelijke motieven | Moetengeloofwaardig en substantieelzijn, niet fictief of marginaal. |
| Verhouding tussen motieven | Belastingmotive magdominant zijn, maar als erandere redelijke motievenzijn, kan de PPT toch niet leiden tot ontzegging. |
| Toetsingslast | Bij de belastingdienst (in navolging van art. 82, lid 1, MLI), maar werknemer/taxpayer kan tegengaan met bewijs van zakelijke motieven. |
Conclusie voor juristen
Het normvereiste bij de PPT is ruim, in die zin dat:
- De toets fact-intensive en contextgevoelig is;
- Er een waarderende beoordeling plaatsvindt van de doeleinden, economische inhoud en doel van de DBO;
- De belastingdienst en rechter niet automatisch tot ontzegging overgaan bij belastingmotive;
- De “exception clause” ruimte biedt voor het handhaven van het voordeel, mits in lijn met de doelstelling van de regel.
Maar: deze ruimte is niet onbeperkt. De toets is niet puur subjectief, en de aanname dat “een van de voornaamste doeleinden” belastingvoordeel is, kan op basis van objectieve omstandigheden worden gemaakt (zoals structuur, kosten, weinig economische activiteit).
Juridische onderbouwing
- Artikel 7, lid 1, MLI (in werking getreden in NL per 1 januari 2020)
- OECD, Model Tax Convention, Commentary on Article 7 MLI (2022)
- ATAD 2, Richtlijn (EU) 2017/952, art. 6
- Wet ATAD 2 (Stb. 2020, 246)
- HR 25 januari 2019, LJN: BR2657 (Coca-Cola)
- HR 13 december 2019, LJN: BS1726 (Danone)
Belangrijke nuance
De PPT is géén algemene anti-ontduikingsregel (GAAR) in de zin van een blanko macht, maar een doelgerichte toets die zowel intentie als economische realiteit betrekt. De normatieve ruimte zit hem in de afweging tussen belastingplanning en legitieme economische activiteit, binnen de grenzen van de doelstelling van de DBO.
![]()
Het antwoord van Perplexity
Ruimte van het normvereiste bij toepassing van de Principal Purpose Test (PPT)
Het normvereiste bij de toepassing van de Principal Purpose Test (PPT) in het internationale belastingrecht is relatief ruim geformuleerd. De PPT bepaalt dat verdragsvoordelen worden geweigerd wanneer «een van de voornaamste doeleinden» van een transactie, structuur of constructie was om van die voordelen te profiteren. Daarbij hoeft belastingbesparing niet het enige of zelfs het dominante motief te zijn: het volstaat dat het een van de hoofdredenen is. Dit betekent dat, ook bij aanwezigheid van andere legitieme doelen, de PPT kan worden toegepast indien het belastingvoordeel een wezenlijk motief is.praktizijn+1
Waarop is deze ruime uitleg gebaseerd?
- Tekst van de PPT
De formulering «een van de voornaamste doeleinden» (one of the principal purposes) geeft de bepaling een open en flexibel karakter. Hiermee wordt het toepassingsbereik aanzienlijk vergroot, omdat een fiscale doelstelling naast andere zakelijke doeleinden voldoende is om het verdragsvoordeel te weigeren.praktizijn - OESO-richtlijnen en BEPS project
De PPT is geïntroduceerd in het kader van de OECD BEPS (Base Erosion and Profit Shifting) Action 6 en opgenomen in artikel 7 van het Multilateraal Instrument (MLI). Het OESO-commentaar onderstreept dat de toetsing objectief gebeurt, dus op basis van feiten en omstandigheden, en niet alléén op subjectieve intentie. De bewijslast ligt primair bij de belastingautoriteit om aan te tonen dat belastingbesparing een van de belangrijke doeleinden was.praktizijn - Jurisprudentie en doctrine
De fiscale literatuur en rechtspraak bevestigen dat het normvereiste breed is, maar dat de PPT haar grens vindt waar een transactie een reëel zakelijk doel heeft. Reële economische en commerciële motieven vormen een tegenbewijs dat uitsluiting van verdragsvoordelen mogelijk kan voorkomen. Echter, het feit dat zakelijke motieven bestaan, sluit toepassing van de PPT niet uit indien het belastingvoordeel voldoende substantieel is.praktizijn
Reflectie voor de praktijk
Het ruime karakter van het normvereiste bij de PPT impliceert een brede beoordelingsvrijheid voor belastingautoriteiten en rechters. Dit vergroot de onzekerheid voor belastingplichtigen: zelfs met legitieme zakelijke motieven kan de PPT worden toegepast als het fiscale voordeel significant meespeelt. De concrete invulling zal vooral afhangen van de feiten en omstandigheden en verdere jurisprudentie.
Samengevat voor juristen:
Het normvereiste bij de PPT is bewust ruim geformuleerd, op basis van de tekst van internationale verdragen (MLI), het OESO-commentaar, en de onderliggende ratio van het BEPS-project. Dit biedt buitenlandse fiscale autoriteiten veel ruimte om belastingbesparende constructies te bestrijden, ook als er andere zakelijke motieven bestaan. Het toetsingskader is vooral feiten- en omstandighedengericht, en het belastingvoordeel hoeft niet de enige, maar wel een van de wezenlijke motieven te zijn.praktizijn+1
Mini-symposium “Wat als AI meebeslist: de toekomst van de advocatuur en rechtspraak op het spel?” – 19 november
Dagelijks worden we geconfronteerd met kunstmatige intelligentie en de juridische wereld is geen uitzondering. Aan de ene kant zien we een nieuwe generatie advocatenkantoren opkomen die volledig om AI zijn heen gebouwd: AI-native kantoren die met eigen software, vaste prijzen en geautomatiseerde werkprocessen het klassieke kantoormodel uitdagen. Aan de andere Lees meer
Advertentie
